boekomslag Mel Wallis de Vries - Vlucht

In een vervallen gebouw komen drie meisjes bij bewustzijn, alledrie zijn ze opgesloten in een eigen kamer. Voor hun voeten ligt een iPad waarmee ze elkaar kunnen zien. De opdracht is simpel, maar gruwelijk. Een van hen mag het huis niet levend verlaten. En ze moeten zelf kiezen wie dat is…

ikvindlezenNIETleuk meer info over boek

Over het verhaal

In die allerlaatste milliseconde gebeurt er van alles. Alsof de rest van mijn leven zich in dit moment probeert te proppen. Ik hoor het akelige gefluit van de kogel die door de lucht op me toesnelt. Ik zie alle details in de kamer verdwijnen, tot ik alleen nog maar mezelf zie staan.
Mijn naam op de briefjes. Het stond er echt. Dit gebeurt echt.
Flarden van geluiden schieten door mijn hoofd. Gegil. Huilen. Iemand die schreeuwt.
Alle angst van de afgelopen dagen komt naar buiten. God, alstublieft, help me. Ik wil vluchten. Wegrennen. Maar het lukt niet. Je kunt in een milliseconde heel veel denken, maar bijna niets doen. Het laatste wat ik voel is de punt van de kogel die mijn huid raakt en zich een weg door mijn schedel boort.
Vreemd genoeg doet het geen pijn. Het is de zachtste aanraking die ik ooit heb gevoeld. Jullie hoeven niet bang te zijn, wil ik roepen.
Maar ik val.
Dwars door het licht dat op me valt.
En vergeet alles.
Zelfs wat ik nu denk.
(blz. 9)

Wie gaat er dood? En waarom? Lees snel verder om daar achter te komen.

Ik ben ‘m kwijt. Niet een beetje kwijt, maar écht kwijt. Zo kwijt dat ik hem misschien wel als vermist moet opgeven. Stel je voor dat hij nu bloedend en zwaargewond in een greppel ligt, terwijl hij zich wanhopig afvraagt waar ik ben gebleven.
Vast niet, Evi. Je kent Tommie…
Waarschijnlijk rent hij nu achter een konijn aan en is hij compleet vergeten dat ik besta. Toen ik de riem losmaakte ging hij er als een speer vandoor. Ik heb hem denk ik wel duizend keer geroepen, maar natuurlijk luisterde hij niet, waardoor ik van het pad af moest gaan.
Mijn adem komt als wolkjes uit mijn mond en mijn vingers doen pijn van de kou. Het is doodstil in het bos, op het breken van takjes onder mijn voeten na. Waar is die hond gebleven? Behoedzaam loop ik door de drassige laag bladeren. Ik heb het deel van het duingebied dat bestemd is voor bezoekers allang achter me gelaten. Hoog boven me schemert het laatste restje daglicht boven de boomtoppen. In het afgelopen halfuur is de lucht veranderd van donkerblauw naar paars in de steeds zwarter wordende avond. (blz. 12)

Evi wandelt, zoals elke avond, een rondje met Tommie de hond. Maar hij is er vandoor gegaan. Nu loopt Evie in haar eentje door het donkere duingebied. Ze vindt het doodeng. De afgelopen tijd zijn er meisjes verdwenen. Ze is blij dat ze weer thuis is, ook al is ze alleen thuis. Ze doet snel de gordijnen dicht en de deuren op slot. De dagen erna kijkt ze steeds om zich heen als ze met Tommie gaat wandelen. Op een avond blijft zijn riem vastzitten aan struiken.

Opeens krijg ik een ingeving.Als ik de riem ontkoppel van zijn halsband, dan is hij ook los. Ik stop mijn arm terug in de struik en mijn vingers strekken zich langs het leer van de halsband. Waar zit die rottige sluiting?
Ik zie de schoenen achter me als ik mijn bovenlichaam nog wat verder in de struik draai. Ze staan daar bewegingloos in het donker alsof ze op me aan het wachten zijn. Mijn vingers sluiten zich krampachtig om de halsband.
Er staat iemand achter me en die persoon kijkt naar me…
Ik snap meteen dat dit geen wandelaar is die toevallig voorbijkomt, daarvoor staan de schoenen te stil. En is dit pad te afgelegen en te donker. Ik snap ook dat ik niet in paniek moet raken. dan heeft hij onmiddellijk door dat ik hem heb gezien…
De angst die in me omhoogkomt maakt me misselijk. Wat moet ik doen, o help, wat moet ik doen? En dan hoor ik Tommie zachtjes snuiven en piepen. Hij schuurt zijn vacht tegen de palm van mijn linkerhand, alsof hij wil zeggen. Hé, Evi, het komt goed, ik bescherm je.
Ineens weet ik wat ik moet doen! Ik moet hem bevrijden, dan kan hij me helpen. Dankjewel, lieve Tommie.
Achter me hoor ik het geluid van iemand die zijn adem uitblaast. Ik moet op mijn tong buiten om niet te gillen. Schiet op, Evi. Straks is het te laat. (blz. 54)

Tommie kan haar helaas niet helpen. Ze hoort geluid achter zich en dan wordt het zwart… Ze wordt wakker in een lege kamer. Heeft iemand haar neergeslagen? Waarom is ze naar deze kamer gebracht? Wat gaat er met Evi gebeuren?


Luister naar het begin van dit boek…

Of klik hier en ga naar het Youtube-kanaal van Ikvindlezenleuk

Mening over het boek

Recensie van Ikvindlezenleuk (Mathilde) (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
recensieboek gekregen van de uitgeverij
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk, Ik heb al andere boeken van deze schrijver gelezen
Welke steekwoorden passen bij het boek?
eng, fascinerend, geheimzinnig, realistisch, spannend, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
de drie ontvoerde meisjes zijn allemaal hoofdpersoon
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
nee
Waar speelt het verhaal zich af?
het verhaal speelt zich af in een verlaten gebouw
Wat vind je leuk aan dit boek?
het is een spannend en verrassend verhaal. Aan het einde van het boek weet je pas hoe het verhaal in elkaar zit
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
ik vind het niet leuk dat de meisjes ontvoerd zijn
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
nee
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
voor iedereen vanaf 12 jaar die houdt van spannende verhalen
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen, Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen