boekomslag Astrid Sy - Noem geen namen

Rosie is kinderverzorgster en woont bij haar ouders in Amsterdam-Oost, een levendige Joodse buurt. Kaat studeert rechten en is lid van het Amsterdamse studentencorps. Wanneer de oorlog uitbreekt, moet Rosie een moeilijke keuze maken: blijft ze bij haar ouders of gaat ze de kinderen van opgepakte Joden helpen? Kaat komt in aanraking met een studentengroep die zich het Utrechts Kindercomité noemt. Daar leert ze Josephine kennen. Rosie, Kaat en Josephine raken betrokken bij het smokkelen van Joodse kinderen. Wat volgt is een lange, gevaarlijke weg die begint bij een crèche aan de Plantage Middenlaan in Amsterdam.

ikvindlezenNIETleuk meer info over boek

Mening over het boek

Recensie van Katrien (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
Geleend bij de bibliotheek
Wat vind je van het boek?
★★★★★
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Ik heb het boek niet zelf uitgekozen, Ik heb het boek intussen in de boekhandel besteld, om het te hebben.
Welke steekwoorden passen bij het boek?
fascinerend, ontroerend, realistisch
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
Er staan geen illustraties in het boek
Waar gaat het verhaal over?
Het verhaal begint met een proloog die eindigt wanneer Rosie zegt: het is begonnen. Daarna gaat het naar het Amsterdam van 1942, waar de oorlog woedt in het centrum van deze stad. Alle joden in de stad moeten op hun tellen passen. In de Hollandsche Schouwburg worden Joden samengezet die op transport zullen moeten. Hun kinderen worden aan de overkant, in de Creche, geleid door Henriette de Pimentel. Zij is geen fictief personage, en heeft haar echte naam en functie in het boek behouden. Net als een aantal bewakers aan de Creche. De mensen die in deze Creche werken doen zeer gevaarlijk werk door kinderen te verstoppen, en waar dat mogelijk is ergens onder te brengen tot de oorlog voorbij is.
Wie is de hoofdpersoon?
Dit boek heeft alleen maar hoofdpersonen, ondersteund door een aantal bijfiguren die we in de kampen tegenkomen. Alle personages worden achterin het boek nog eens opgelijst. De toelichting die Astrid Sy in haar nawoord zet, maakt dit boek nog rijker. Als ik een aantal personages moet noemen, noem ik de kinderverzorgsters Rosie, Judith en Betje. De studentengroep uit Utrecht bestaat uit Pim, Theun, Wim, Ted, Anne, Japie en Kaat. Deze mensen hebben allemaal een andere achtergrond, maar enkel van Katherina Van Bronkhorst (Kaat) weten we dat ze van rijkere komaf is.
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
“Noem geen namen” is een levendig geschreven boek, en ondanks alle gruwel bevat het heel veel liefde. Liefde voor het leven, en voor elkaar. De lezer kan zich Amsterdam – Utrecht veel minder – en hoe het er toen uit moet hebben gezien, goed voorstellen, net als hoe de personages zich in deze setting bewegen en hoe ze er leven. Ik wil wel eens in dit “decor” wat locaties opzoeken. Want al de beschreven straten en de Schouwburg bestaan nog. Ook Artis heeft een kleine decoratieve rol in “Noem geen namen”.
Waar speelt het verhaal zich af?
Het boek speelt zich af in Amsterdam, Utrecht, Vught, Westerbork en Ravensbrück. Deze laatste kampplekken worden bijna niet omschreven, maar wel hoe de vrouwen er terechtkomen, en in welke omstandigheden ze ernaartoe reizen. Dat zijn zeer beklijvende stukken die zeer pijnlijk zijn, maar waar de wil om te leven steeds in blijft doorschemeren.
Wat vind je leuk aan dit boek?
“Noem geen namen” is geen “leuk” boek, maar dit verhaal moest wel verteld worden. Het is een keihard boek, maar in al zijn gruwelijkheid is het een prachtboek. Omwille van de personages, hoe levendig zij allemaal zijn uitgewerkt, en om hoe zij zich inzetten voor het leven van (kleine) kinderen tijdens WOII in Amsterdam.
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
Ik zou hier als Vlaamse lezer kunnen schrijven dat jongeren uit Vlaanderen die dit boek willen lezen, zich misschien niet zullen herkennen in Amsterdam. Maar dat ga ik dus niet doen. Want misschien worden jongeren net wél naar deze plek getrokken, en worden ze nieuwsgierig naar het decor van dit boek. Bovendien is dat de kracht van boeken: plekken ontdekken die je niet kent.
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
“Noem geen namen” blies me van mijn sokken, omwille van de rijkdom, de liefde en de gruwelen ervan.
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
Ik weet niet wie ik dit boek zou aanraden, maar waarschijnlijk zou ik het aanraden aan veellezers die meer willen lezen over onze recente geschiedenis, die straks ook al bijna 80 jaar achter ons ligt, maar tegelijk brandend actueel is, en waarvan we dachten dat het nooit meer zou kunnen gebeuren. Als ik jou, 16+’er, opzoek naar een krachtig boek, tegenkom, zou ik je “Noem geen namen” zeker aanraden. Ook als je een jongen bent. Ook al ligt de focus van dit boek op vrouwen uit WOII
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ja, ik wil het boek nog een keer lezen