boekomslag Anthony Doerr - All the Lights We Cannot See

For Marie-Laure, blind since the age of six, the world is full of mazes. the miniature of a Paris neighbourhood, made by her father to teach her the way home. the microscopic layers within the invaluable diamond that her father guards in the Museum of Natural History. the walled city by the sea, where father and daughter take refuge when the Nazis invade Paris. And a future which draws her ever closer to Werner, a German orphan, destined to labour in the mines until a broken radio fills his life with possibility and brings him to the notice of the Hitler Youth.

Boekinformatie
Schrijver: Anthony Doerr
Titel: All the Light We Cannot See
Uitgeverij: Scribner (VS)
Jaartal: 2014
Bladzijden: 531
Genre: oorlogsroman, psychologisch verhaal
Leeftijd: 18+

ikvindlezenNIETleuk meer info over boek

Over het verhaal

At dusk they pour from the sky. They blow across the ramparts, turn cartwheels over rooftops, flutter into the ravines between houses. Entire streets swirl with them, flashing white against the cobbles. Urgent message to the inhabitants of this town, they say. Depart immediately to open country.

The tide climbs. The moon hangs small and yellow and gibbous. On the rooftops of beachfront hotels to the east, and in the gardens behind them, a half-dozen American artillery units drop incendiary rounds into the mouths of mortars. (9/856)

Het is augustus 1944. Saint-Malo, aan de westkust van Frankrijk, is bezet door de Duitsers. Maar de geallieerden komen eraan… Kunnen zij de stad bevrijden?

In a corner of the city, inside a tall, narrow house at Number 4 rue Vauborel, on the sixth and highest floor, a sightless sixteen-year-old named Marie-Laure LeBlanc kneels over a low table covered entirely with a model. The model is a miniature of the city she kneels within, and contains scale replicas of the hundreds of houses and shops and hotels within its walls. There’s the cathedral with its perforated spire, and the bulky old Château de Saint-Malo, and row after row of seaside mansions studded with chimneys. A slender wooden jetty arcs out from a beach called the Plage du Môle; a delicate, reticulated atrium vaults over the seafood market; minute benches, the smallest no larger than apple seeds, dot the tiny public squares.

Marie-Laure runs her fingertips along the centimeter-wide parapet crowning the ramparts, drawing an uneven star shape around the entire model. She finds the opening atop the walls where four ceremonial cannons point to sea. “Bastion de la Hollande,” she whispers, and her fingers walk down a little staircase. “Rue des Cordiers. Rue Jacques Cartier.”

In a corner of the room stand two galvanized buckets filled to the rim with water. Fill them up, her great-uncle has taught her, whenever you can. The bathtub on the third floor too. Who knows when the water will go out again.

Her fingers travel back to the cathedral spire. South to the Gate of Dinan. All evening she has been marching her fingers around the model, waiting for her great-uncle Etienne, who owns this house, who went out the previous night while she slept, and who has not returned. And now it is night again, another revolution of the clock, and the whole block is quiet, and she cannot sleep.

She can hear the bombers when they are three miles away. A mounting static. The hum inside a seashell.

When she opens the bedroom window, the noise of the airplanes becomes louder. (12/856)

Marie-Laure woont in Saint-Malo. Ze is blind. Ze is opgegroeid in Parijs. Haar vader maakte houten puzzels voor haar die ze op de tast moest oplossen. In de oorlog zijn ze gevlucht naar Saint-Malo. Haar vader maakte voor haar een 3D-versie van Saint-Malo zodat Marie-Laure snel de stad kon leren kennen. Nu woont ze bij een achteroom in het centrum van Saint-Malo. In de verte hoort ze de vliegtuigen van de geallieerden.

Over the past four weeks, the hotel has become something else: a fortress. A detachment of Austrian anti-airmen has boarded up every window, overturned every bed. They’ve reinforced the entrance, packed the stairwells with crates of artillery shells. The hotel’s fourth floor, where garden rooms with French balconies open directly onto the ramparts, has become home to an aging high-velocity anti-air gun called an 88 that can fire twenty-one-and-a-half-pound shells nine miles.

Her Majesty, the Austrians call their cannon, and for the past week these men have tended to it the way worker bees might tend to a queen. They’ve fed her oils, repainted her barrels, lubricated her wheels; they’ve arranged sandbags at her feet like offerings.

The royal acht acht, a deathly monarch meant to protect them all.

Werner is in the stairwell, halfway to the ground floor, when the 88 fires twice in quick succession. It’s the first time he’s heard the gun at such close range, and it sounds as if the top half of the hotel has torn off. He stumbles and throws his arms over his ears. The walls reverberate all the way down into the foundation, then back up.

Werner can hear the Austrians two floors up scrambling, reloading, and the receding screams of both shells as they hurtle above the ocean, already two or three miles away. One of the soldiers, he realizes, is singing. Or maybe it is more than one. Maybe they are all singing. Eight Luftwaffe men, none of whom will survive the hour, singing a love song to their queen.

Werner chases the beam of his field light through the lobby. The big gun detonates a third time, and glass shatters somewhere close by, and torrents of soot rattle down the chimney, and the walls of the hotel toll like a struck bell. Werner worries that the sound will knock the teeth from his gums. He drags open the cellar door and pauses a moment, vision swimming. “This is it?” he asks. “They’re really coming?”

But who is there to answer? (15/856)

Werner is een Duitse soldaat. Het Duitse leger heeft Saint-Malo bezet. Ze zitten met een groep in een hotel. Werner is opgegroeid in een weeshuis. Hij is erg goed in het repareren van apparatuur. In de verte horen de soldaten vliegtuigen aankomen.

Komen de geallieerden de stad bevrijden? Wat zal er gebeuren met Marie-Laure en Werner? Hoe waren de levens van Marie-Laure en Werner totdat deze oorlog begon?

Mening over het boek

Recensie van Ikvindlezenleuk (Mathilde) (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
gekregen via de website Netgalley
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
fascinerend, geheimzinnig, realistisch, spannend, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
Het boek heeft twee hoofdpersonen, Marie-Laure en Werner
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
ik zou Marie-Laure willen ontmoeten en haar maquettes zien
Waar speelt het verhaal zich af?
het verhaal heeft twee verhaallijnen: het ene verhaal speelt zich af in Frankrijk, het andere verhaal speelt zich af in Duitsland en Frankrijk
Wat vind je leuk aan dit boek?
ik vind het leuk dat dit verhaal een ander beeld geeft van de Tweede Wereldoorlog
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
ik vind het niet leuk dat Marie-Laure met haar vader uit Parijs moet vluchten
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
nee
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
voor iedereen die houdt van een historisch verhaal
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen